Os Sendeiros

de

Foz

Firmar o Libro de visitas
Ver libro de visitas

PRINCIPAL

Rutas ano 2009

II Encontro na Pontenova

Fin de semana no Xurés

Bosque de Peloño

Camiño Real de Ferreira a Mondoñedo

Ruta das Praias de Tapia

Ruta Río Masma

 

Rutas ano 2008

Asamblea e Cena Anual 2008

Pozo da Ferida e Souto da Retorta

Monte Roxal a Teixido (Trabada)

Entorno de Grandas de Salime

II Encontro Río Ouro

Santiso -Mens (Malpica)

Senda dos Monxes

Sardiñada  2008

Subida a Monte Castelo 2008

Illas Cíes

Senda do Oso coa Asoc. de Disc. Virxe do Carme

A Pontenova 2008

Fin de semana en Potes

Carretera da República

Mazo de Meredo

Miño - Eo

Río Grande/Río Pequeno

Rutas ano 2007

Pazo de Mon

Cena Anual 2007

Río Lor (O Caurel)

Balneario de Laias

I Encontro Río Ouro

Triacastela - Sarria

Camin Real de la Mesa (Somiedo)

Sardiña 2007

Subida a Monte Castelo

XX Travesía Costa Naviega

As Médulas

Cabo Vilán

Los Castros (Boal)

Carnaval 2007

Ruta dos Pozos

Pau da Vella - Rueta

 

Rutas ano 2006

Ruta Costeira Ribadeo-Barreiros 

Ruta do Ferrocarril 

Devesa de Rogueira (Courel)

Camiño de Santiago

I Encontro Río Ouro

Sábados de Agosto

Cabo Fisterra

Bosque de Moal

Sardiñada 2006

Valle del Silencio

San Andrés de Teixido

Costa da Morte

Froseira, Cova do Demo

 Ínsuas do Miño e Rio Rato

 Mondigo

 


Rutas 2004 -2005

Rio Sor I

Ruta Cornería

Ruta A Frouxeira

(Ruta da AugaTaramundi)

Fervenzas de Oneta

Pedras Apañadas

Ruta das Augas (Mondoñedo)

Ribeiras do Sor

Ruta do Cares

Fragas do Eume

Ruta Río Ouro

Senda del Oso

Lagos de Saliencia

Senda Costera (Muros de Nalón)

Ruta do Vento e Fraga de Vilapena (Trabada)

2005 día do Socio

Album de Fotos

Andareiro 8

Ruta "Río Sor II"

Mañón - A Coruña

Día 22 de Maio de 2005

Saída as 08:30 da mañán

Duración: 6 h

 

O río Sor, que na case a totalidade do seu percorrido serve de límite ós municipios de Maón e O Vicedo (e decir, entre as provincias de Lugo e A Coruña) forma na sua desembocadura a ría de O Barqueiro, de gran beleza paisaxística. as suas praias son limpas e de augas tranquilas debido á protección que lle proporcionan os montes que a defenden dos ventos predominantes. Pero hacia o interior da ría, no que poderíamos chamar estuario do Sor, orixínase un espacio natural de singulares características ecolóxicas.

Este espazo, coñecido como Ribeiras do Sor que, como queda dito é tamén o nome dunha das parroquias do municipio ocupa unhas 100 hectáreas das que a metade pertecen ó municipio de Mañón.

A fauna avícola limítase a algunhas aves migratorias, anátidas e limícolas. Máis importante é a piscícola, merecendo citar a troita, o reo, a anguía e o salmón.

Na parroquiade San Cristovo de Ribeiras do Sor atópase o pazo e a finca de Torre de Lama. Dentro dela está a maior plantación de camelias de Europa e a segunda do mundo, segundo expertos xaponeses.

 

Crónica

Con unha mañán un tanto desapacible e, por non cambiar, con risco de choiva emprendemos a marcha en autobús a 8:30 h. como estaba anunciado. Pasando Viveiro, fronte ó Hotel las Sirenas collemos a desviación á dereita en dirección ás parroquias de Riobarba e Cabanas. Carretera moi estreita e con bastantes curvas que fai dificultosa a marcha do autobús. Perante este traxecto poidemos ver cabalos soltos no seu meio salvaxe, sen prestarnos a máis mínima atención. En Riobarba hai que cruzar polo medio das casas, eu creo que entre o bus e elas no cabía un dedo. A verdade é que ate houbo algun que outro aplauso para o chofer. Despóis da hombrada do conductor, chegamos ó punto de saída, uns dous km máis abaixo, sen novidade. Cando íamos a baixar do autobús xa estaba agardándonos a choiva; eu creo que é a nosa compañeira para sempre, é rara a marcha que non nos fai unha visita, pero en fin hai que apeitugar con ela.

Collemos as mochilas e emprendemos a ruta seguindo a carretera ate tomar o sendeiro que nos levará ó rio Sor. Unha vez chegado ó río, temos que cruzar  por unha ponte colgante. Hai que ter coidade xa que se move moito; alguns pasárono algo mal debido ó seu vaivén.

Segue a rota á beira do río, podendo sentir o placer que dan os remansos ao largo do seu percorrido. A senda faise bastante cómoda durante este traxecto, pois ten poucas subidas, prácticamente é todo chao, con o único inconvinte da maleza que está mollada e nos empapou os pantalóns. Xa eran as doce da mañán.

Despóis de este tramo sigue o camiño entre abedules, amieiros, e bastante variedade de flora, ate atoparmos unha escaleira feita de troncos de madeira. Algúen contou cento vinte peldaños. Casi nada. O esforzo pagou a pena, pois deixounos nun alto dende onde contemplamos o maxestuoso que é o río Sor. Ao lonxe pódese ver unha gran fervenza que ten uns 50 m. de caída hacia o río. E incrible os constantes cambios que fai o seu cauce: tan pronto aparece coma un gran remanse como, na seguinte volta, podes ver a sua bravura.

Comezamos sentir fame e, por que non decilo, de sentarse tamén. Xustificación había; dende a paradiña que fixeramos no refuxio do pescador non houbo outra e xa eran as duas e media da tarde. A choiva seguía a mollar os corpose as veces sentíase algo de frío. Uns e outros íbamonos animando para facer o camiño máis levadeiro e así olvidarnos un pouco das gañas que tiñamos de para a xantar.

Despóis de un bo treito, todo chao e sempre á beira do río, chegamos por fin ó refuxiodas Augas Caídas, lugar máxico onde os haxa con mesas a carón do río, unha ponte de madeira, a cabana aberta para facer uso dela (¡qué ben nos veu a alguns para resgardarnos da ditosa choiva!)

Preparamos mesa e mantel e todo o mundo a xantar; non houbo que insistir para facelo. Estaban bos os chourizos que trouxo Benito, e a tortilla de outros, os filetes empanados. E todo con un bo trago da bota de viño.

8ruta001.png (4973538 bytes)

8ruta008.png (4189616 bytes)

Despois de repoñer forzas e con un bon merecido descanso retomamos de novo a ruta. A partires de agora o camiño é mais chao e, un paso trais outro, chegamos ó refuxio Cubelas, un área recrativa moi fermosa con baracoas, mesas e todo o necesario para pasar unha boa tarde de merenda a carón do río. A un kilómetro chegamos a outra área chamada refuxio Salustio, con unha extensión moi grande á que se pode chegar en coche, con moita arboleda, mesas, barbacoas... idónea para facer unha gran xuntanza de amigos ou familiar.

Xa cansos de todo o día camiñando, estamos nos derradeiros metros da senda que descorren a carón do río, achegándonos a meta que nos podía ser outra máis que a incomparable área recreativa Ponte Segade. Ao longo da xeografía galega hai moitas áreas recreativas, grandes, pequenas ou como sexan, pero nada comparable a ésta. Ponte Segade é un xardín ben coidade, con bancos de madeira, mesas, río con zoa para o baño, con unha ponte de madeira para curzar o río Sor..., en fin, un lugar que merece a pena perderse un día e disfrutar desde belo rincón que nos brinda a natureza.

8ruta010.png (4672186 bytes)

8ruta006.png (4311588 bytes)

Son as cinco e media e, un pouco cansos, emprendemos o regreso a Foz.

E, como vulgarmente se dí, sin novidade no frente.